اخبارمصاحبه

تجربه کاملی از جلوه‌های ویژه در سینمای ایران صورت نگرفته است

سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر را آقای جواد مطوری از آن خود کرد.

به گزارش بلاگ سینمامارکت، سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری جشنواره سی‌وهفتم فیلم فجر را آقای جواد مطوری از آن خود کرد. مطوری این جایزه را برای اجرای چشم‌نواز جلوه‌های ویژه فیلم «مسخره‌باز» دریافت کرد.

جواد مطوری را باید از جمله استعدادهای ویژه سینمای ایران دانست که به همراه همکارانش در استودیو «الزهرا» توانسته به درجه قابل توجهی از تخصص در زمینه انیمیشن و جلوه‌های ویژه برسد.

برای آشنایی بیشتر با فعالیت‌های مطوری و همکارانش با ایشان گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که اگر سینمادوست باشید قطعاً از خواندنش راضی خواهید شد.

چه شد که وارد کار در حوزه جلوه‌های ویژه و انیمیشن شدید؟

حدود سال‌۸۳ کارمان را با انیمیشن‌های معماری شروع کردیم. دو سال بعد چند ویدیوکلیپ با موضوع جنگ از طرف صداوسیمای خوزستان به من پیشنهاد شد. کارگردان این کلیپ‌ها آقای مرتضی مطوری از آشنایان خودمان بود. افکت‌های ساده‌ای نیاز داشت؛ اما برای آن زمان کاری جدی به حساب می‌آمد. در واقع این ویدیوکلیپ‌ها مقدمه ورودمان به پروژه‌های جدی‌تر شد.

رشته تحصیلی‌تان با این کار مرتبط بود؟

خیر؛ من دیپلم معماری داشتم و کار انیمیشن و جلوه‌های ویژه را تجربی شروع کردم. این را هم بگویم که ما همین امروز هم هم‌چنان انیمیشن کار می‌کنیم. استودیو ما به طور هم‌زمان انیمیشن و جلوه‌های ویژه کار می‌کند. برای مثال انیمیشنی که ایام محرم پخش شد و «باسم کربلایی» در آن خوانده بود، محصول استودیو ما بود.

استودیو الزهرا چطور تشکیل شد؟

از همان ابتدای کار به صورت تیمی حرکت‌مان را شروع کردیم. به کیفیت و جزئیات توجه زیادی داشتیم و از آن‌جایی که کار انفرادی پاسخگوی همه نیازها نیست، کار تیمی را جدی گرفتیم. اساساً فیلم‌سازی یک کار تیمی است.
هالیوود که سالانه صدها فیلم تولید می‌کند و مهد سینما به حساب می‌آید، به فرمولی رسیده که آن همان کار گروهی است. این کار گروهی حتی به استودیوها و کمپانی‌ها هم کشیده شده و گاهی می‌بینیم جلوه‌های ویژه یک فیلم را چند استودیو و تولید یک فیلم را چند کمپانی بزرگ در کنار هم انجام می‌دهند.

ورود جدی‌تان به سینما در سال‌۹۱ با فیلم «تنهای‌تنهای‌تنها» بود؟

قبل از آن «گناهکاران» ساخته فرامرز قریبیان را هم داشتیم. اتفاقاً آن پروژه بسیار جذاب بود و متأسفانه حتی کاندیدا هم نشد؛ درصورتی که اگر امروز در جشنواره شرکت داده شود احتمال دارد حتی سیمرغ ببرد! کارهای آقای مهرداد فرید هم بود که البته من در آن‌ها مجری بودم.

حالا که اشاره کردید لطفاً بفرمایید تفاوت مسوول، طراح و مجری جلوه‌های ویژه بصری-رایانه‌ای چیست؟

طراح و مسوول جلوه‌های بصری درواقع یکی است. یکی مسوول کارهای هنری است و دیگری تهیه‌کننده جلوه‌های ویژه است که البته صرفاً در پروژه‌های بزرگ کاربرد دارد. سوپروایزر یا همان طراح جلوه‌های بصری کسی است که مغز کار برعهده اوست.
سرپرست و مسوول جلوه‌های بصری یکی است و فرقی ندارد. این عناوین متعددی که در کشور ما مطرح می‌شود غلط است؛ علتش هم این است که هنوز تجربه کاملی از جلوه‌های ویژه در سینمای ایران صورت نگرفته است.

برگردیم به فیلم‌های شما؛ اولین پروژه‌ای که با ریسک بالا انجام دادید چه فیلمی بود؟

تیمی شده بودیم که در حال رشد بود و نیازها را برطرف می‌کرد. «بهمن» ساخته مرتضی فرشباف پیچیده‌ترین فیلمی بود که نسبت به زمان خودش ساخته شد. هیچ‌کس نمی‌دانست قرار است برف‌های داخل فیلم به صورت ویژوال کار شود، چون از ابتدا قرار بود کار به صورت رئال انجام شود. به دلیل عدم بارندگی مناسب ناچار به کار به صورت ویژوال شدیم و راستش خودم هم اولش مطمئن نبودم. هومن بهمنش فیلمبردار کار بود و حمایت بسیار زیادی از ما انجام داد.

هماهنگی مسوول جلوه‌های ویژه و فیلمبردار حیاتی است؛ درست است؟

دقیقاً همین‌طور است. با آقای بهمنش تجربیات بسیاری خوبی داشته‌ایم. تاکنون بیش از هشت فیلم باهم کار کرده‌ایم که همه آن‌ها جزو بهترین محصولات ما هستند. به زبان مشترک خوبی با هم رسیده‌ایم.

در جشنواره امسال چند فیلم مهم داشتید؛ درباره آن‌ها توضیح می‌دهید؟

به‌جز «مسخره‌باز» فیلم‌های «سرخ‌پوست»، «متری شش و نیم» و «طلا» را هم داشتیم. قبل از جشنواره هم «قانون مورفی» را انجام دادیم. همایون غنی‌زاده یکی از آرتیست‌ترین آدم‌هایی است که من در ایران دیده‌ام. به نظرم او تکنیک و هنر را به خوبی می‌شناسد. وقتی فیلم‌نامه «مسخره‌باز» را خواندم برایم خیلی عجیب بود و راستش خیلی متوجه‌اش نشدم! به‌مرور در بین گپ‌ها فهمیدم چقدر کار پیچیده و البته جذابی است. مگر برای هر کس در سینمای ایران چندبار شانس چنین کارهایی به وجود می‌آید؟ آن قدری تیم تولید از ما حمایت کرد که خودم توقع‌اش را نداشتم! از یک جایی به بعد هزینه‌ها بالا رفت؛ اما سازندگان فیلم چون به کار ایمان داشتند، کار را رها نکردند و برای مسائل مختلف با سرمایه‌گذارها ساعت‌ها جلسه برگزار می‌کردند. درابتدا قرار نبود نقش ویژوال در پروژه آن قدر پررنگ باشد؛ اما به مرور این اتفاق افتاد. آقای علی مصفا، تهیه‌کننده و مدیر تولید کار یعنی ماهان حیدری کمک بسیار زیادی کردند که من بابت آن از ایشان تشکر می‌کنم. فیلم بسیار خاصی بود که از روی فیلم‌نامه نمی‌شد چیز زیادی از آن فهمید؛ نیاز به تخیل داشت. «مسخره‌باز» نقطه عطفی در صنعت ویژوال ایران است.

جلوه‌های ویژه فیلم‌های هندی که در سایت شما معرفی شده، توسط استودیو الزهرا انجام شده؟!

بله؛ البته نه به طور کامل.
فیلم‌هایی که هستند پروژه‌های عظیمی‌اند و چند استودیو در ساخت‌شان دخیل هستند. همه ویژوال را ما انجام نداده‌ایم. در Baahubali2 چند سکانس اصلی برعهده ما بود. یا در فیلم ۲.O یکی دو سکانس جدی‌اش را ما انجام دادیم. در این فیلم با کمپانی‌ای کار کردیم که چند اسکار در کارنامه‌اش وجود دارد. این‌ها تجربه مهمی برای صنعت جلوه‌های ویژه ایران به حساب می‌آید.

چگونه با این پروژه‌های بین‌المللی ارتباط برقرار کردید؟

از قبل ارتباطاتی وجود داشت. طبیعتاً ما هم مارکتینگ داریم و دیگران کارهای‌مان را می‌بینند. آن‌ها به ایران سفر داشتند و ما هم به آن‌جا رفتیم.

پروژه‌های خارجی که انجام داده‌اید با توانمندی داخلی بوده است؟

بله؛ تمام آن‌ها برای خودمان است.

آیا امروز در این صنعت به جایی رسیده‌ایم که قابل قبول باشد؟ نرم‌افزار، سخت‌افزار و نیروی متخصص لازم را داریم؟

تقریباً تمام نرم‌افزارهای مورد نیاز را داریم. ادعای رسیدن به قله را نداریم؛ اما برخی از محصولات‌مان مثل فیلم‌های هندی، «مسخره‌باز» و حتی «سرخ‌پوست» نشان داده توانایی بالایی داریم. در فیلم «سرخ‌پوست» تمام لانگ‌شات‌های زندان ویژوال است. فرودگاه یکی از فرنچایزهای (حق امتیاز) کار به حساب می‌آید. بخش اعظم زندان و اتاق رییس زندان در «سرخ‌پوست» ۳D است و بسیاری از مخاطبان متوجه آن نشده بودند. در حوزه نیروی انسانی هم متخصصان درجه یکی در کشور وجود دارد. در حوزه سواد فنی چیزی کم نداریم؛ اما طبیعی است که از تراز جهانی فاصله داریم که دلیل آن هم عمر فعالیت این صنعت در ایران است.

تحریم‌ها کارتان را سخت نکرده است؟

این یک حقیقت است که نمی‌شود انکارش کرد. ممکن است متخصصی باشد که چند سال در کنار شما کار یاد گرفته باشد؛ اما در زمان محصول دادن به خارج از کشور برود؛ البته او هم به فکر آینده‌اش است. با همه این مشکلات امروز به مرحله‌ای رسیده‌ایم که به ما اعتماد بیشتری می‌شود. امروز پیشنهاداتی جذاب به ما ارائه می‌شود که متن‌های خوبی دارند. شخصاً آینده این صنعت را در ایران بسیار روشن می‌بینم. فراز و نشیب‌هایی وجود دارد؛ ولی مسیر ما در این صنعت رو به جلو است. خدا را شکر این مسیر آن قدری رو به رشد است که ما به فکر مهاجرت از کشور نباشیم.

منبع
روزنامه صبح نو
برچسب ها
برترین مستند سال

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن