فیلم شناسینقد فیلم

دارکوب بر درخت فاسد سینما

این بار بهروز شعیبی بعد از فیلم استراتژیک سیانور، برای پرداختن به موضوعی اجتماعی به سراغ فیلمنامه ی دارکوب رفته است.

دارکوب فیلمی است که سعی دارد در کنار نشان دادن معتادان جامعه و با نگاه تقبیح گونه به این پدیده، فضای کلی جامعه را سیاه نشان ندهد.

داستانی که از حیث کشش برای مخاطب تا حدود زیادی موفق بوده، تعلیق را فراموش نکرده و به شخصیت پردازی آگاه است. دارکوب روایت خانم معتادی است که از زندگی متاهلی خود طرد شده و در اعتیادش دست و پا می زند. نمایش این زن معتاد و معتادان دیگر کنتراست خوبی را با شخصیت های سالم فیلم ایجاد می کند. برادر این خانم و همچنین زن دوم همسر سابقش شخصیت های سالم و سفیدی را به مخاطب نمایش می دهند. همسر سابق او نیز چهره ی سیاهی ندارد بلکه نهایتا در طیف سفید تا خاکستری در رفت و آمد است.

این فیلم به جامعه ای پرداخته که در آن تعداد معتادان قابل توجهی زندگی می کنند و نگاه دوربین در اکثر موارد از منظر انسان های سالم به معتادان صورت میگیرد و نه بالعکس که این خود برائت فیلم از سیاه نمایی جامعه محسوب می شود.

شعیبی در این فیلم به خوبی از پس روایت اثر بر آمده و پایان بندی شرافتمندانه ای را برای فیلم رقم زده است. او به اعتیاد و عوارض آن پرداخته و در انتهای فیلم انسانیت و عطوفت را با روایت موجزی به مخاطب هدیه می دهد.

شعیبی در این فیلم به خوبی از پس روایت اثر بر آمده و پایان بندی شرافتمندانه ای را برای فیلم رقم زده است.

اگر به چندسال عقب تر بازگردیم و به فیلم سیاهی که با موضوع اعتیاد درهم آمیخته شده بود برسیم، جامعه ای سیاه و افراد عصبی ای را می بینیم که نماد انسان های جامعه ی ما و خانواده ی مشوش آن ها نمادی از وطن مان می باشد. دارکوب به خوبی شرافت در فیلمسازی را در مقایسه با ابد و یک روز به ما نمایش می دهد و تفاوت دغدغه و رذالت را برای ما بازگو می کند.

سینمای رئال آینه ی حقیقتی است که باید توسط خلاقیت فیلمساز بازگو شود. حال اگر این گویش توسط فیلمساز موجب وهن و سیاهی در جامعه شد، خلاقیت او در تحقیر و تسخیف مردمانش به کار گرفته شده که این هنر صادره از شیطان و موید به تاییدات جشنواره های معارض آن سوی آب ها می باشد و اگر خلاقیت فیلمساز جهت تعالی و بهبود اوضاع جامعه استفاده شود، دغدغه ی این هنرمند را باید بستاییم و منتظر فیلم های استراتژیک او در سینما باشیم انشاءالله.

نویسنده: علی اکبری
منبع
منبع: سینماانقلاب
برچسب ها
ارسال نقد فیلم

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن