فیلم شناسینقد فیلم

معرفی مستند «آن‌ ها نباید پیر شوند»؛ ارواح در تصاویر پیتر جکسون زنده میشوند

لبخندهای زیادی در این فیلم وجود دارد، مثل وقت‌هایی که مردان جوان 15 و 16 ساله رو به دوربینی که از آن‌ها فیلم‌برداری می‌کند لبخند می‌زنند، ولی این شما را از دیدن چیزهای ناراحت‌کننده معاف نمی‌کند

منظور پیتر جکسون کارگردان این مستند در مورد اینکه مخاطبین نباید چه انتظاری از مستند غیرمتعارف او در مورد جنگ جهانی اول داشته باشند، واضح است: «آن‌ها نباید پیر شوند».

او می‌گوید این فیلم توسط یک غیر مورخ و برای مخاطبین غیر مورخ ساخته‌شده است. در فیلم اطلاعاتی در مورد هیچ تاریخ، اسم یا مکانی ارائه نمی‌شود. همین‌طور تصویر هیچ شخصی در حال صحبت کردن یا تصویر مورخین یا سیاستمداران نمایش داده نمی‌شود. در این فیلم فقط تصاویر و صداهای افرادی وجود دارد که در آن جنگ حاضر بوده و به گفتن داستان‌هایشان می‌پردازند.

آنها نباید پیر شوند

و نتیجه خیلی جذاب شده است، این فیلم تجربه‌ای واقعی، فراموش‌نشدنی و متعالی است که مانند آن را تاکنون ندیده‌اید. دلیل آن این است که جکسون با بازسازی، رنگی کردن و اضافه کردن عمق سه‌بعدی به تصاویری با قدمت صدسال از آرشیو موزه سلطنتی جنگ، کاری انقلابی انجام داده است و همه‌چیز را از آموزش‌های مقدماتی تا درگیری‌ها در کانال‌ها نشان داده است.

لبخندهای زیادی در این فیلم وجود دارد، مثل وقت‌هایی که مردان جوان ۱۵ و ۱۶ ساله رو به دوربینی که از آن‌ها فیلم‌برداری می‌کند لبخند می‌زنند، ولی این شما را از دیدن چیزهای ناراحت‌کننده معاف نمی‌کند. می‌بینید که سربازان کفش‌ها و جوراب‌هایشان را در می‌آورند تا قانقاریا را نشان دهند. کوهی از جسدها را می‌بینید که روی یکدیگر تلنبار شده‌اند، دستی که از گل بیرون آمده است، سربازانی برهنه که تلاش می‌کنند در یک دستشویی موقت و البته عمومی قضای حاجت کنند. ساختار یک توپ واقعاً گیج‌کننده است. افکت‌های سه‌بعدی باعث می‌شود احساس کنید به دنیای دیگری انتقال داده‌ شده‌اید، و البته هنوز تأثیرگذاری صداها را مطرح نکرده‌ایم.

متنِ روایت از صدها ساعت از مصاحبه‌های بی‌بی‌سی و موزه سلطنتی جنگ متعلق به اواسط قرن برگرفته‌ شده است (جکسون می‌خواست تا کهنه‌سربازان در صورت امکان در حدود سن ۶۰ سالگی به روایت داستان‌هایشان بپردازند). شما به‌عنوان بیننده هیچ‌گاه نمی‌بینید چه کسی در حال صحبت کردن است و صداها به‌صورت مکرر تغییر می‌کند، ولی جکسون و گروهش با این کلکسیون رندوم از تصاویر و روایات شخصی، چیزی را ارائه کرده‌اند که احتمالاً صادقانه‌ترین روایتی از جنگ بزرگ است که در قالب فیلم ساخته‌ شده است.

آنها نباید پیر شوند

این کهنه سربازان در مورد نحوه ورودشان به جنگ صحبت می‌کنند، در مورد این صحبت می‌کنند که برای این کار در مورد سنشان دروغ گفته‌اند، در مورد سختی‌های آموزش مقدماتی و سختی‌های داشتن تنها یک یونیفرم برای تمام جنگ صحبت می‌کنند، از دردی که پوتین‌های ارتش ایجاد می‌کرد، پوتین‌هایی که بسیاری از آن‌ها حتی اندازه پای سربازها هم نبود. آن‌ها همچنین در مورد حس رفاقت منحصربه‌فردی و البته زودگذری که در کانال‌ها جریان داشت صحبت می‌کنند، این چیزی بود که من قبلاً آن را در روایت‌های دیگری که وجود داشت نشنیده بودم. حس عجیبی داشت زمانی که نفر کناری شما ناگهان کشته می‌شد، همین‌طور خستگی و بی‌تفاوتی‌ای که آن‌ها و آلمان‌ها به نظر می‌رسید پیدا کرده باشند، چرا که جنگ طولانی شده بود و همه فقط می‌خواستند به خانه برگردند.

و غافلگیری بزرگ فیلم زمانی از راه می‌رسد که آن‌ها شروع به توصیف زمانی می‌کنند که بعد از جنگ تلاش می‌کردند دوباره وارد زندگی عادی شوند: هیچ‌کس اهمیتی نمی‌داد، و هیچ‌کس نمی‌خواست در مورد جنگ صحبت کند. این کهنه سربازها را حالا به چشم بارِ اضافه و مزاحم می‌دیدند.

«آن‌ها نباید پیر شوند» شما را برای امتحان تاریخ آماده نمی‌کند، یا برای این آماده نمی‌کند که در مورد نبردهای «گالیپولی» یا «وردن» صحبت کنید. اما اگرچه این فیلم ممکن است یک درس تاریخی متعارف نباشد، ولی درسی ضروری و کاملاً لازم است و واقعاً ارزشش را دارد که روز ۲۱ ژانویه خود را به سینما برسانیم تا این اثر جذاب را روی پرده ببینیم.

«آن‌ها نباید پیر شوند» اثر استودیوی برادران وارنر است، زمان آن ۹۹ دقیقه است و به خاطر «تصاویر ناراحت‌کننده جنگی» از سوی اتحادیه تصاویر متحرک آمریکا رده سنی R را دریافت کرده است. امتیاز این اثر چهار ستاره از چهار است.

مترجم: رضا فرشید
کپی برداری و نقل این مطلب تنها با ذکر نام بلاگ سینمامارکت جایز می باشد.
منبع
philly.com
برچسب ها
برترین مستند سال

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن