فیلم شناسینقد فیلم

نقد مستند «تمام چیزهایی که جایشان خالی است»: مستند هیبریدی

نقدی کوتاه بر مستند «تمام چیزهایی که جایشان خالی است» ساخته زینب تبریزی از آثار بخش مسابقه مستند سی وهفتمین جشنواره فیلم فجر

این مستند روایتی از زندگی زنی است که بر اثر سرطان سینه جان سپرده و حال خود داستان زندگی‌اش را روایت می‌کند. در نیمه فیلم اما گویی کارگردان به سوژه‌ای جدید دست می‌یابد و می‌خواهد آن را هم چاشنی کار کند؛ زنی که با سرطان سینه مبارزه کرده و حال که سلامتی‌اش را بازیافته است، به دیگر بیماران کمک می‌کند. در این فیلم، کارگردان چنان مغلوب جزئی‌نگری‌های غیرضروری زندگی سوژه‌اش می‌شود که برخی از مهم‌ترین جزئیات را از قلم می‌اندازد! شغل شوهر دلسوز و همراه سوژه معلوم نمی‌شود و با آن میزان تأکید بر تحصیلات شخصیت اصلی، تماشاگر رشته تحصیلی او را در نماهای پایانی و با اینسرتی گذرا، تازه آنهم اگر هوشیار باشد، در می‌یابد. به‌این ترتیب بخشی از هویت شخصیت‌های مهم فیلم دریافت نمی‌شود. فیلم برای بیان تعلق‌آمیز آنکه صدای راوی، همان شخصیت اصلی فیلم است که اکنون زنده نیست و بر اثر سرطان سینه درگذشته است، روایت فیلم را به چرخه معیوبی وارد می‌کند که بیش از هر چیز مخاطب را آزار می‌دهد و ارتباط او را با فیلم قطع می‌کند. مستندهای هیبریدی تقسیم‌بندی‌های خاص خود را دارند و ساخت آن‌ها قواعد و ملزوماتی ویژه را می‌طلبد. دست‌درازی به فرم داستانی و کنارش کمی چاشنی محتوای مستند، اگر بر اساس فرم و ساختار درستی پیش نرود، ملغمه‌ای می‌سازد که هم سوژه را هدر می‌دهد و هم مخاطب را می‌آزارد.

نویسنده: شهرزاد شاه کرمی
کپی برداری و نقل این مطلب تنها با ذکر نام بلاگ سینمامارکت جایز می باشد.
برچسب ها
برترین مستند سال

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن