مجله نقد فیلمگردی
فیلم شناسینقد فیلم

نقد فیلم جوکر؛ راز قدرت همیشگی هالیوود و ورشکستگی تلویزیون ایران

فیلم سینمایی جوکر - joker ساخته تاد فلیپس با بازی تحسین‌ برانگیز خواکین فینیکس داستان یک کمدین شکست خورده به نام آرتور فلک در گاتهام است که پس از کشیده شدن به مرز جنون، وارد دنیای جرم و جنایت می‌ شود.

«جوکر» سودده‌ترین فیلم کامیک‌بوکی تاریخ. پرفروشترین فیلم سینما با درجه سنی بزرگسال(R) و کم‌خرج‌ترین فیلم سینماست که توانسته بیش از یک میلیارد دلار فروش کند. مسئله اما این‌ها نیست. مسئله کیفیت فنی بالای فیلم هم نیست و به نظر چیزی که باعث موفقیت همه‌جانبه اثر شده نه کیفیت هنری آن، بلکه احساس همذات‌پنداری شدیدی است که مردم عادی با وضعیت بغرنج «آرتور فلک»(جوکر) و نسبت او با طبقه حاکم دارند.

نکته مهم در این است که این فیلم رادیکال و وحشی در برابر سیستم، که صدای بسیاری از سیاستمداران را دراورده و گروه‌های مختلفی به آن انگ ترویج خشونت و هرج و مرج می‌زنند، محصولی از «جریان اصلی» (Mainstream) سینمای امریکاست و نه تولید یک جریان مستقل و آلترناتیو.

چرا هالیوود همواره قدرتمندترین جریان هنری/ رسانه‌ای جهان و بزرگترین ضامن امینت ملی آمریکاست؟ دقت کنید که ضدسیستم‌ترین و منتقدانه‌ترین فیلم حداقل یک دهه اخیر علیه وضع موجود آمریکا و اشراف حاکم که رو به اضمحلال‌ترین بازنمایی از جامعه‌ی آمریکا را ارائه می‌دهد و مهمترین «شرور» تاریخ سینما را هم در جایگاه مظلوم و ستم‌دیده می‌نشاند از دل یکی از مهمترین کمپانی‌های همین سیستم درامده.

فیلم سینمایی جوکر

«جوکر» واکنش جهانی‌ترین رسانه‌ی آمریکا؛ «هالیوود»، به وضعیت زیرپوست جامعه است. تحلیلی منتقدانه از چرایی به قدرت رسیدن «جوکر»ها(ترامپ؟) در جامعه‌ای بحران‌زده و به آنارشیسم رسیده، و همچنین نگاهی دلسوزانه به مردم طبقه فردوست و «مستضعف» که حالا «رویا»ی خود؛ انتقام از ثروتمندان و حاکمان و اعضای الیگارشی را روی پرده می‌بیند.

فیلم سینمایی جوکراین خروجی مهم نظام هنری/رسانه‌ایِ همواره زنده‌ایست که منتقد سیستم و سمت مردم است و نه ماله‌کش سیستم. چنین رسانه‌ایست که اتفاقا می‌تواند حافظ امنیت همان سیستم باشد.

ساخته شدن «جوکر» در دل جریان اصلی هالیوود را مقایسه کنید با اختگی، بی‌مسئله‌گی و ماله‌کشی رسانه‌های حامی سیستم در ایران از تلویزیون تا خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها که نه‌تنها کمترین میزان انتقاد را هم برنمی‌تابند، بلکه حتی از صحبت درباره همین «جوکر» امریکایی هم می‌ترسند.

جالب نیست که امریکا نگران شورش اجتماعی پس از ساخت و اکران گسترده جوکر نیست و رسانه‌های ما در ایران از تماشای فیلم توسط مردم نگرانند؟ روزنامه سپاه نمی خواهد مردم در VODها حتی بتوانند فیلم را ببینند. مسئله در فهم رسانه است. اینکه رسانه‌ی مردمی‌تر اتفاقا خدمت بیشتری به امنیت سیستم می‌کند و رسانه‌های حکومتی ضربه‌ی مهلکی به همان نظام خواهند زد. فهم قدرت و مکانیزم عملکرد هالیوود در فهم ساخته شدن «جوکر» است.

نویسنده: امیر ابیلی
برچسب ها
نمایش بیشتر

همچنین بخوانید

‫۴ نظرها

  1. این نقدای بی سر و ته رو از کجا پیدا می کنین؟ از این ور اون ور یا اختصاصی برا خودتون نوشتن. نویسنده سعی کرده ی مقدار از مسائل (اعم از سیاست های کلی هالیوود و تئوری های مختلف یا جزئی مثل تحلیل خود جوکر) سر در بیاره. اما به وضوح مغلوب فیلم شده. چنین کسی باید صرفا بشینه پای فیلم، فیلمشو ببینه و لذت ببره. نه این که سایت رو در اختیارش بذارین تا با تحلیل های یک جانبه ی ناشی از ضعف خودش در برابر فیلم وقت مردم رو بگیره. از سینما مارکت توقع ی نقد زیبا از این فیلم رو داشتم که ورای چیزی که خودم می فهمم باشه. نه حرفایی که هر بقال و چقالی که اهل فیلم دیدن و وب گردی هم باشه می تونه بزنه.
    آقای عنبر سوز هم که تو نقد ایکسونامی مدام حرف از لزوم بی طرفی و لزوم واگذاری نتیجه گیری به مخاطب صحبت کردن (که البته به صورت مطلق و افراطیش قطعا غلط و بی معنیه) هم تو نقد ایکسونامی و خصوصا تو نقد متولد اورشلیم نتونستن خودشون رو کنترل کنن.

  2. جوکر ی فیلمه هالیوودیه نه فیلم ایرانی که میای به ایران ربطش میدی اصن این ماجرا مال حدودا ۲۰ ساله پیشه مثلا که توماس وین هم هست که بابای بتمن هست

    1. سلام
      برخلاف نظر دوستان نقد موجز و خوبی بود.
      حرفشون این بود که سیاست مداران اصلی آمریکا و بالتبع گردانندگان شرکت های بزرگ هالیوود کاملا مطلعند که در جامعه شون داره چی می گذاره، بر خلاف بسیاری از سیاست مداران برج عاج نشین ما و بالتبع مسؤلین رسانه ایمون!
      اون ها می دانند چه جور این جامعه ی در حال گذار به آنارشیست رو با فیلم، بله فقط با فیلم آروم تر کنند!
      و هر روز توی این کار استاد تر هم می شوند!
      البته باید گفت که اینجا آمریکا نیست که خیلی حرفه ای جامعه ی نا آرام رو کنترل کرد!
      اینجا جامعه ی اسلامی ایران هست و یا حداقل قراره تشکیل بشه و این کنترل ها قابل قبول نیست!
      باید درد مردم رو شناخت و ریشه ای درمانش کرد!
      یا حق

  3. سلام
    تخیلی ترین نقد فیلمی بود که شنیدم. برادر عزیزم آقای ابیلی،
    سینمایی که سخیف ترین راه حل ها را برای پوشش گذاشتن بر درد و خشم مقدس مستضعفین عالم ارائه می دهد و تمام رنج و درد مستضعفین را به داشتن «بیماری روانی» و چند بار کتک خوردن از چند نفر و تحقیرهای چند احمق تقلیل می دهد،
    در خدمت نظام سرمایه داری ای است که اساساً نمی خواهد نوک پیکان مطالبه و نقد مستضعفین به سمت ریشه ی تمام این ظلم ها برود. که همان ظلم کلان سرمایه داران شرور و ظالمی است که سیستم های اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و تکنولوژی و هنر را در خدمت دنیاپرستی خود طراحی، ساخت و پیاده سازی کرده اند؛
    تا مردمی که از دنیا بیش از بهره ی خود و سهم حق خود از آنچه خداوند برایشان قرار داده نمی خواهند، نتوانند از این حق خود بهره مند شوند.
    بله،
    سینمای مزدور سرمایه داران لیبرال عالم،
    به جای زدن ریشه، شما را دعوت می کند به جنگ با شاخه ها و دانه ریز های این هژمونی و سلطه ی نظام های شیطانی خود. به آشوب و آنارشی و گسترش ظلم های جدید و توجیه هر راه حل «نفسانی» در مقابل مبارزه ی جدّی و همه جانبه با ریشه های این فساد منظم و نظم فاسد جهانی.
    توجیه «رها کردن نفس» از بند سختی های «معقول» و «اخلاقی» و «انسانی» و اجازه دادن به «خود» برای «ظلم» های جدید در حد وسع خود، به جای ریشه کن کردن «اصل» و «ریشه» ی درخت فاسد لیبرال سرمایه داری.

    پ.ن: توصیه می کنم قبل از نوشتن نقد جدید بر سینمای هالیوود ،حتما دوره ها و کتاب هایی بگذرانید درباره تاریخ تمدن و فلسفه غرب و شناخت لیبرالیسم (در همه ی ساحت ها از لیبرالیسم اقتصادی گرفته تا هنر لیبرال و غیر آن). پیام تمدن غرب را قبل از شناخت خود غرب نمی توان به خوبی درک و تحلیل کرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بستن