فیلم شناسینقد فیلم

نقد فیلم «نژادپرست سیاه»: از درام پلیسی به درام شعاری

نقدی بر فیلم «نژادپرست سیاه» محصول 2018 سینمای مستقل آمریکا به کارگردانی اسپایک لی

فیلم سینمایی «نژادپرست سیاه» محصول ۲۰۱۸ سینمای مستقل آمریکا، نامزد در ۴ رشته گلدن‌گلوب و ۶ رشته اسکار، روایتی از نفوذ یک افسر سیاهپوست پلیس آمریکا به سازمان نژادپرست «کو کلاکس کلان» است که برای خنثی‌سازی یک حمله تروریستی به سیاهپوستان شهر کلورادو انجام شده است.

هسته مرکزی قصه، تکراری است؛ یک مأمور مخفی به درون گروهی تبهکار رفته و علیه آن‌ها اطلاعات جمع‌آوری می‌کند. اما برخی ویژگی‌های قصه که از جغرافیای اثر سرچشمه گرفته، شاخ‌وبرگ‌های جالبی به قصه افزوده است. فیلمنامه از نقطه‌نظر درگیرکنندگی، قابل قبول است اما ریتم فیلم سریع نیست. برخی داستانک‌های طراحی‌شده (مانند ماجرای عاشقانه شخصیت اصلی یا ارتباط او با «دیوید دوک») از سرعت رخداد اتفاقات کاسته است. نقطه ضعف بزرگ فیلمنامه، شخصیت‌پردازی‌های کاریکاتوری است؛ چیزی که به نظر می‌آید منشأ آن، نفرت فیلمساز نسبت به گروه نژادپرست کو کلاکس کلان باشد. «نژادپرست سیاه» تقریباً همه اعضای این گروه را به نحوی غیرقابل باوری احمق نمایش داده و از همین رو، رفتارهایشان منطق صحیحی ندارد.

اسپایک لی کارگردان «نژادپرست سیاه»، کاری دشوار در پیش رو نداشته است. فیلم فاقد صحنه‌های سخت اجرا است؛ اما وی را می‌توان برای اجرای طنز موجود در فیلم (که بیشتر مرهون کارگردانی است تا فیلمنامه) مورد ستایش قرار داد. هرچند ممکن است اینگونه به نظر برسد که شاید فیلمساز در افزودن چاشنی کمدی به قصه، کمی زیاده‌روی کرده باشد. او همچنین در فضاسازی خوب عمل کرده است. فیلم اما به دلیل دغدغه شخصی کارگردان، نه‌تنها لکنتی در طرح مضمون خود ندارد، بلکه شعاری هم شده است؛ بخصوص در دقایق پایانی.

بازیگران اصلی فیلم، دو بازیگر مرد ۳۴-۳۵ ساله هستند که خاستگاهی متفاوت دارند. جان دیوید واشینگتن ایفاگر نقش اصلی، فرزند اسطوره بازیگری رنگین‌پوستان است و آدام درایور بازیگر نقش «فلیپ» از نقش‌های مکمل سریال‌های تلویزیونی به اینجا رسیده است. با این حال واشینگتن بازی استاندارد و درایور بازی درخشانی را ارائه کرده‌اند. موفقیت درایور در نمایش کاراکتر یک پلیس‌مخفی نسبتاً بی‌خیال که در عین خونسردی از خطر جانی هم هراس دارد، مدیون بازی کنترل‌شده اوست. بازی نمکین هر دو بازیگر، زوج حرفه‌ای «ران» و «فلیپ» را دوست‌داشتنی کرده است.

«نژادپرست سیاه» قاب‌های سینمایی ندارد و از این منظر بیشتر برای یک فیلم تلویزیونی مناسب است تا اثری سینمایی. نور و رنگ تصاویر نیز با آنچه از یک فیلم سینمایی انتظار می‌رود، اختلافی چشمگیر دارد. در مجموع در صورتی که سازندگان به سنت مألوف هالیوود رجوع می‌کردند و ضمن شخصیت‌پردازی سینمایی‌تر و رفع حفره‌های فیلمنامه، درصدد حذف صراحت (یا شعارهای) فیلم برمی‌آمدند، با اثری چشمگیر مواجه بودیم که می‌توانست وزن کارنامه اسپایک لی را یک قدم بالاتر ببرد. اما در حال حاضر، ۶ نامزدی «نژادپرست سیاه» در اسکار بیش از آن که معلول قدرت اثر باشد، ناشی از فضای ضدنژادپرستی حاکم بر سینمای آمریکا و مخالفت با سیاست‌های ترامپ است.

نویسنده: مصطفی قاسمیان
کپی برداری و نقل این مطلب تنها با ذکر نام بلاگ سینمامارکت جایز می باشد.
برچسب ها
سایت سینمارکت

همچنین بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن