فیلم شناسینقد فیلم

گزارشی از یک گزارش

فیلم پس از گذشت حدود 18 سال از حوادث، ادعایی برای رازگشایی ندارد. همان طور که از نام فیلم آشکار است، فیلمساز قصد روایت قتل هایی را دارد اما با روایتی به دور از تنش

«گزارش چند قتل» گزارشی موجز از قتل های زنجیره ای می باشد که قرار است مخاطب را به دهه‌ی هفتاد ببرد.

مستندی که سعی دارد در عین اختصار به وقایع عجیب آن ایام بپردازد. ماجرا با خبر روزنامه کیهان در خرداد سال ۱۳۷۸ آغاز می شود؛ مرگ سعید امامی، مرگی مشکوک که در مستند چندان به جزئیات آن اشاره نمی شود.

مستندی که سعی دارد در عین اختصار به وقایع عجیب آن ایام بپردازد. ماجرا با خبر روزنامه کیهان در خرداد سال ۱۳۷۸ آغاز می شود؛ مرگ سعید امامی، مرگی مشکوک که در مستند چندان به جزئیات آن اشاره نمی شود.

انتظار کاملا به جایی است که دست گذاشتن بر روی مسئله‌ای پس از سال ها، منجر به روشنگری نقاط مبهمی از آن واقعه شود. مرگ سعید امامی یکی از آن ماجراهایی است که نقل فراوان دارد اما فیلم عامدانه به آن نمی پردازد.

ماجرای قتل‌های زنجیره ای از همان سال های پایانی دهه هفتاد تبدیل به اخبار داغ و البته تنش زای جامعه شد. عده ای مقصر این وقایع را جناح چپ و طرفدار دولت وقت می دانستند. طیف دیگری جناح راست را منشاء حوادث قلمداد می‌کردند. تحلیل سومی هم وجود داشت مبنی بر این که قتل‌های زنجیره‌ای از خارج مرز‌های ایران هدایت می شود.

مستند «گزارش چند قتل» به تحلیل سوم یعنی عامل خارجی می پردازد. عاملی که با داشتن مهره های کلیدی در وزارت اطلاعات دست به چنین اقداماتی زد.

این گزارش تصویری توجه مخاطب را به سعید امامی مشاور وقت وزارت اطلاعات جلب می کند. کسی که به عنوان متهم ردیف اول قتل های دهه‌ی هفتاد از او یاد می شود. سپس به تاریخ ورود او و شیوه گزینش‌اش در وزارت می‌پردازد. مستند سعی دارد با ذکاوت توپ را در زمین خارجی‌ها بیندازد. به همین دلیل است که در ابتدا به جزئیات مرگ امامی چندان نپرداخته است تا بتواند تمرکز خود را بر زنجیره ی انسانی‌ای که به خارج از کشور راه پیدا می کند قرار دهد.

فیلم پس از گذشت حدود ۱۸ سال از حوادث، ادعایی برای رازگشایی ندارد. همان طور که از نام فیلم آشکار است، فیلمساز قصد روایت قتل‌هایی را دارد اما با روایتی به دور از تنش.

قرار دادن مدت زمان سی و پنج دقیقه برای پرداختن به چنین موضوع پرتنشی منطقاً کم خواهد بود اما هدف تولید اثر را که توجه به سمت عوامل خارجی بوده را به خوبی تامین کرده است. ناگفته نماند که فیلم در مورد سعید امامی و فرمان پذیری‌اش از خارج کشور دلیل قطعی‌ای را به مخاطب ارائه نکرده و به ذکر احتمالات هرچند قوی بسنده می کند.

پس از گذر از محتوای فیلم، نکته ای راجع به موسیقی متن قسمتی از مستند که تاثیر مستقیمی را هم بر روی محتوای اثر گذاشته به چشم می‌آید؛ بخش مربوط به قتل نویسندگان!

نویسندگان چپ گرایی مانند محمد مختاری، داریوش فروهر و محمدجعفر پوینده. موسیقی این بخش از فیلم به مانند مرثیه‌ای غم انگیز بر روی تصاویر این چند نویسنده، حکایت از غمی برای از دست دادن آن ها دارد. اگر می‌خواهیم با بیان موسیقایی از مظلومیت آن ها به دلیل کشته شدن بدون روند قانونی بگوییم پس چرا در ابتدای مستند زمانی که شهادت شهید لاجوردی بیان شد خبری از موسیقی فقدان و مظلومیت نبود؟! آیا این مسئله را باید به حساب همذات پنداری عقیدتی فیلمساز با مبانی فکری نویسندگانی که قربانی قتل های زنجیره ای شدند بدانیم؟

مستند «گزارش چند قتل» روایتی از قتل‌های دهه هفتاد آن هم با پرچمی سفید است. گزارشی صلح طلبانه از واقعه‌ای که نفع آن بیشتر برای جناح اصلاحات است. جناحی که در همان ایام و تا به امروز در بین خیلی‌ها یکی از متهمان ماجراهای زنجیره‌ای بوده است!

مستندی که شاید اگر در همان ایام حوادث می آمد مخاطبان زیادی را به خود جلب می کرد.

تماشای مستند «گزارش چند قتل»

نویسنده: علی اکبری

کپی برداری و نقل این مطلب تنها با ذکر نام بلاگ سینمامارکت جایز می باشد.
منبع
بلاگ سینمامارکت
برچسب ها

نوشته های مشابه

‫۲ نظرها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن